با آن همه خاطره های زیبای کودکی، خوبی های بی منت، شادی های بی دلیل، دوستی و مهرورزی، روشنایی و امید، باز هم دنیا درهایش را به روی انسان روزی میبندد تا زمانی که انسان خود را از زنجیر هایی که به آنها در بند شده برهاند، اما بعضی در زنجیر میمانند و میپوسند و میمیرند. اه از روزگار که لبخندش روزی به عزا تبدیل میشود و آن روز است که انسان را به وسیله اش می ازمایند تا مسیر خویش را مشخص کند. روزی میرسد که تو در مقابل سختی های روزگار باید بجنگی و برای آن روز باید خود را قوی کنی تا در طوفان مسیر زندگی به زمین نخوری یا از جا کنده نشوی. دنیا مسیر صاف و مستقیم برایت نمیگذارد. روزی باید با سختی از بلندی ها عبور کنی تا به سرازیری برسی و روزی هم در دره ای می افتی و با چان کندن بسیار از آن بیرون می آیی. مهم این است که به خود نبازی و از حرکت دست بر نداری و بر ان مصر باشی تا در نهایت به مقصور برسی...

علی بذرافشان

منبع : وبلاگ رسمی علی بذرافشاناندر احوال روزگار بی وفا
برچسب ها : روزی ,مسیر ,روزگار ,انسان